DESIGN STUDIO-3D

Elisabeth Elliot

Een paar jaar geleden sprak ik voor een groep studenten over het leven als alleenstaande. Ik maakte een opmerking dat ik mijzelf, als weduwe, duizendmaal meer bevoorrecht voelde dan een vrouw die nooit getrouwd is geweest. Een studente in de groep bevroeg me over deze verklaring. 'Waarom dacht ik dat ik meer bevoorrecht was?' Nou dat is simpel, antwoordde ik, omdat ik denk dat het beter is om lief te hebben en het te verliezen dan in z’n geheel nooit te hebben liefgehad.

...because I thought it was better to have loved and lost than never have loved at all ..

Waarom? vroeg ze opnieuw. Ik gaf toe dat dit puur een kwestie van verschillende meningen was, als zij dacht dat zij meer bevoorrecht was dan ik, zou ik niet proberen haar van mening te laten veranderen.

Laatst ontmoette ik een vrouw die me vertelde ervoor gekozen te hebben om vrijgezel te zijn. Ik heb andere vrouwen ontmoet die de mogelijkheid hadden om te trouwen maar het niet deden omdat ze liever wilden wachten op de ‘ware’. Maar dit was de eerste keer dat iemand mij vertelde dat ze gekozen had om vrijgezel te blijven.

Tegen nogal botgestelde, kritische vragen is één van mijn diepe antwoorden altijd dat deze vrouwen single zijn om een volmaakt goede reden die in het algemeen niet wordt aanvaard.

Een vrouw van rond de zestig houdt nog steeds vol dat ze niet heeft wat Paulus noemt; ‘de gave van het alleen zijn.’ Ze heeft deze zestig jaar zonder die gave geleefd, want God heeft haar beloofd, verzekerde ze, dat Hij ergens een echtgenoot voor haar heeft. Ze hoeft alleen maar te wachten totdat hij komt. Ze mag dan misschien wel gelijk hebben dat God een echtgenoot voor haar heeft. Maar ik denk dat ze het verkeerd heeft als ze zegt dat ze niet de gave heeft van het alleen zijn. Ze heeft het haar hele leven gehad! God kan haar alsnog de gave van trouwen en een huwelijk geven, hoewel veel van Zijn gaven gegeven worden voor slechts een deel van ons leven. Ik weet van drie christenen die een korte tijd de gave van genezing bezaten en daarna hield het op. Waarom zou Hij het alleenstaande leven niet voor het grootste deel van ons leven geven en daarna nog het huwelijk? Of zou Hij niet eerst het huwelijk geven en dan al vroeg in het leven het weduwschap?

De waarheid is dat niemand de wil van God weet voor heel ons leven. Ik zeg voor heel ons leven –want de belofte is: “as thou goest, step by step, I will open up the way before thee”. “Als je gaat, zullen je voetstappen niet belemmerd worden.” (Spr. 4:12).
Hij geeft ons genoeg licht voor vandaag, genoeg kracht voor één dag tegelijk, genoeg manna, ons ‘dagelijks’ brood. Het leven in geloof is een reis van punt A naar punt B, en van punt B naar punt C. Zoals de Israëlieten “opbraken en zij hun kamp opsloegen in Oboth. Daarna braken zij op vanuit Oboth en sloegen hun kamp op bij de ruïnes van Abarim… Vandaar braken zij op en sloegen hun kamp op aan deze kant van de Arnon… vandaar reisden zij naar Beër… en van de woestijn reisden zij naar Mattana, van Mattana naar Nahaliël, van Nahaliël naar Bamoth en van Bamoth naar het dal dat in het veld van Moab ligt.”

Zover we weten is er niets in deze plaatsen gebeurd. Oboth, Abarim, Arnon, Beër, Mattana, Nahaliël en Bamoth zegt ons verder niets. Dat immens grote volk vervolgde gewoon hun weg. Ze reisden, ze stopten om hun tenten op te zetten en pakten hun spullen weer in om vervolgens weer een stukje verder te trekken en hun kamp weer op te slaan. Ze klaagden voortdurend. Er waren zoveel beschuldigingen dat zelfs Mozes, een zeer zachtmoedig man, nauwelijks meer dit volk nog kon luchten of zien, waarvan God hem had opgedragen om het te leiden. Maar al die tijd was God met hen, leidde hen, beschermde hen, hoorde hun roepen, spoorde hen aan, begeleidde hen, wetende waar ze heen gingen en wat Zijn plan voor hen was, Hij zou ze nooit verlaten.

Het is niet moeilijk als je de hele geschiedenis van de uitleiding uit Egypte leest, om te zien hoe elke afzonderlijke gebeurtenis zou meewerken ten goede in Zijn volmaakt patroon. Wij hebben het perspectief, dat deze ongelukkige reizigers niet hadden. Het zou ons moeten helpen om hun God te vertrouwen. De etappes van hun reis, saai en onbewogen als de meeste van hen waren, waren elk een noodzakelijk onderdeel op weg naar de vervulling van de belofte.

Het leven als alleenstaande zou slechts een onderdeel van je levensreis kunnen zijn, maar zelfs een stukje is een geschenk, een gave. God zou het kunnen vervangen met een andere gave, maar de ontvanger accepteert Zijn gaven met dankzegging. Dit geschenk voor deze dag. Het leven van het geloof wordt per dag geleefd, en is er om geleefd te worden - niet om steeds maar vooruit te kijken alsof het 'echte' leven om de volgende hoek zou zijn. Het is vandaag de dag, waarvoor wij verantwoordelijk zijn. God heeft de dag van morgen in Zijn hand.  

 

Boek: Let me be a woman.
Auteur: Elisabeth Elliot.
Hoofdstuk 10: One day at a time.

Copyright 1976 by Tyndale House Publishers, Inc.
Copyright renewed 2004 by Tyndale House Publishers, Inc.

 

Nieuws

  • Interesse in single-weekend?

    Heb je interesse in een single-event? Mail svp vóór 6 december naar emailProtector.addCloakedMailto("ep_2e109b7c", 1);  Doelgroep:         9 single vrouwen...

    Lees meer...

Top